Als geroepen

Het is een spannende binnenkomer wanneer je al bij de voordeur wordt verwelkomd met het zinnetje: ‘Je komt als geroepen’. Je weet dan dat je meer dan welkom bent. Maar ook weet je ineens dat er iets van je verwacht wordt.

Degene die het je zegt, heeft je nodig en je komt kennelijk op een goed en gelegen moment. Je hebt kennelijk iets te bieden, daar wordt gewoon van uit gegaan. En dat aanbod wordt op prijs gesteld. Dat is het spannende van die binnenkomer: je mag delen in de huiselijke sfeer en je mag delen in het vertrouwen. Er wordt aan jou en jouw mogelijkheden als mens ruimte geboden en er wordt op je gerekend. Een dubbel gevoel dus. Enerzijds het vertrouwen, anderzijds de hoop van ‘Je kunt iets voor mij, voor ons betekenen’.

 

Dat gevoel komt bij mij bovendrijven als we komende zondag 7 mei, de zondag van de Goede Herder, vieren. Deze zondag kreeg in 1964 een tweede naam: Roepingenzondag. Paus Paulus VI dacht toen vooral aan het slinkende aantal mensen dat koos voor het uitoefenen van een kerkelijk ambt of voor het religieuze leven. Nu meer dan veertig jaar later is daarin een verandering gekomen. Steeds meer gaat het om de vraag: Hoe zijn wij állen samen Kerk van Jezus, Kerk van de Goede Herder in ónze tijd, in ónze wereld zonder ons afhankelijk te maken van het kerkelijk ambt?

 

Er is een ander beeld van Kerk-zijn, Parochie-zijn aan het ontstaan. We groeien naar geloofs-gemeenschappen die zich bewust worden van hun heel eigen evangelische opdracht en gaven. Ze verstaan de erfenis van Jezus Christus en pakken die op: er zijn als er geroepen wordt, zo goed als God zijn, zijn Naam met ere durven dragen. En die Naam is de Naam van een God die luistert, die bij tijd en wijle als geroepen komt, naast ons komt staan, geen antwoord klaar heeft maar mee denkt en mee zoekt naar ons eigen antwoord.

 

De exegeet Bas van Iersel noemde Hem eens: Tegenwoordige. In onze parochie zijn er parochianen die steeds bezig zijn daar vorm aan te geven. Ze komen elkaar als geroepen tegen op hun weg. En samen zoeken zij naar mogelijkheden voor zo’n nieuwe wijze van Parochie-zijn. Steeds komen zij als geroepen in het leven van hun medeparochianen. Ze doen dat door sociale hulpverlening, voorgaan in liturgie, geven van catechese, besturen, het gewone handwerk van schoonmaak en onderhoud, de agenda’s en administratie bijhouden en al die andere klussen.

Zij zijn de krachten op wie parochies en religieuze gemeenschappen staande bleven en zullen blijven, terwijl pastores kwamen en gingen.

 

Bij het verhaal over de Goede Herder krijg ik zulke bezielde en bezielende mensen voor ogen. Ze kwamen en komen ‘als geroepen’ gewoon omdat ze zijn wie ze zijn! Tekenen van hoop en toekomst!

 

Pastor Bernard Buit

Deel dit artikel