Laatste wil, column oktober. Bisschop van den Hout Groningen – Leeuwarden

Onlangs kwam de overheid met een actie om ons te bewegen onze laatste wil op tijd kenbaar te maken. Verstandig, dacht ik spontaan. Als nabestaanden alles zelf moeten uitzoeken, kan dat tot veel gedoe, verwarring en onenigheid leiden. De tendens in onze samenleving is nu eenmaal dat de wil van de gestorvene allesbepalend is. Dat is niet altijd zo geweest. Er waren gevestigde conventies, en het erfrecht voorzag (en voorziet ook nu nog) in een regeling betreffende de zakelijke erfenis. En als iemand wilsonbekwaam wordt, beslist de familie of iemand die als wettelijk vertegenwoordiger is aangewezen.

Ik kan me ook nu nog situaties indenken dat nabestaanden hun verantwoordelijkheid nemen, en de laatste wil van de overledene niet kunnen of willen honoreren. Het advies om op tijd na te denken over wat u wilt bij uw sterven, is goed. Dat de overheid zich ermee bemoeit, bevreemdde me wel. Maar ja, de overheid bemoeit zich in onze tijd eigenlijk met alles en grijpt behoorlijk in in het persoonlijk leven van ons.

Ik zou u wel een advies willen geven. Als u uw laatste wil op papier zet, verifieer of die ook reëel is en realiseerbaar. Ik spreek vanuit mijn pastorale ervaring. Wat u graag zou willen, kan dat ook? Brengt u misschien iemand er mee in moeilijkheden? Uw laatste wil op papier zetten, is verstandig, maar bespreek het eerst met uw familie en met anderen die u erin betrekt. Dan komt ook de parochie in beeld. Een van de dingen waarover u uw wil kenbaar kunt maken is of u een kerkelijke uitvaart wilt. Menig pastor maakt het mee dat een trouwe parochiaan buiten de kerk om wordt begraven of gecremeerd, en vraagt zich af of de overledene dat zo gewild zou hebben.

+ Ron van den Hout
bisschop van Groningen – Leeuwarden

Deel dit artikel