“Onze” Oekraïners

 

Alla is inmiddels met haar kinderen vertrokken uit de pastorie en teruggekeerd  naar Vynitsja. Ze wilde dit gedicht met ons delen:

 

Aan mijn dochter

 

Schrijf me niet over de oorlog,

Maar zeg me: is er een tuin in de buurt?

Kruipen er slakken over het gras en hoor je

cicaden zingen, sprinkhanen wegspringen?

 

Hoe noemen ze hun katten

In verre landen, welke namen heb je gehoord?

Het liefste zou ik je brieven ontdoen van pijn,

het allemaal verwijderen.

 

Staan de kersenbomen al in bloei?

Als iemand je een boeket geeft dat je mooi vindt

Vertel dan niet hoe je van de angstaanjagende raketaanval bent weggerend,

Maar vertel meer over ons leven dat we hier hadden.

 

Nodig iedereen die je in den vreemde ontmoet

bij ons in Oekraïne uit.

Na de oorlog laten we hen onze dankbaarheid zien

Voor de wetenschap dat onze kinderen veilig en gezond waren

               

Gedicht van een Oekraïense soldaat

Deel dit artikel