Onzekerheden?

 

Een Brits theoloog en Anglicaans priester schreef laatst een boek met de titel “Het raadsel van God” over ‘je verzoenen met onzekerheid’.

Ik citeer: “De levenszee wordt druk bevaren door zeilers die vergeefs hopen te arriveren op een eiland van zekerheid waar heldere antwoorden op hun diepste vragen te vinden zijn.

Maar de geschiedenis leert dat die eilanden niet meer dan schijnzekerheid bieden en hooguit een flinterdun lijntje hebben met de werkelijkheid”.

De tekst sprak me erg aan, niet alleen omdat ik persoonlijk al jaren op een eiland (Terschelling) op vakantie ga en dus gewend ben over te varen maar ook weer blij ben als we na enige tijd weer ‘aan de wal’ zijn – maar ook omdat de tijd veel onzekerder is geworden dan wij ooit in onze levenstijd meemaakten.

Het najaar en het nieuwe seizoen beginnen dan ook vol onzekerheden. Kunnen we straks weer als héle familie samen komen? Kan de reünie van mijn studiegenoten doorgaan? Kan mijn zus haar eerst kleinkind uit Australië zien?

Kunnen koren weer zingen en repeteren? Kunnen wij in de kerk weer meezingen? Kunnen we startzondag koffiedrinken met een grotere groep?

Niets is zeker… en dit zijn misschien voor u nog heel onbelangrijke dingen maar er zijn veel méér grote onzekerheden als je met je gezondheid tobt, als je een bruiloft wilt vieren, als je werk of bedrijf afhankelijk is van de maatregelen rondom het Covid-19-virus.

Zijn dat raadsels van God of van mensen?

En is dat beeld van zeilen niet heel treffend?

We zagen het op de Olympische Spelen: je bent bij zeilen afhankelijk van wind, omstandigheden, je eigen inschattingen, je medemensen op de ‘levenszee’ en niet in de laatste plaats van je eigen kracht, moed, doorzettingsvermogen én van je vertrouwen dat je het redt.

Met al deze onzekerheden, met het gevoel van ‘dobberen’ maar-niet- zonder-hoop, gaan we het nieuwe kerk- en werkjaar starten – we vertrouwen op wat zon en een mooie nazomer, maar ook op de stabiliteit van de cijfers rondom het virus zodat we op voorzichtige schaal, met 1 ½ meter afstand en binnen de mogelijkheden, toch elkaar kunnen ontmoeten: in de weekendvieringen, in groepen, bestuur en locatieraad, in zorghuizen en thuis én zeker als gelovigen binnen de Heilige Norbertusparochie.

Nee, het zal nog niet allemaal zijn zoals het was – maar áls we kunnen leven met raadsels en onzekerheid, als we kunnen leven met een God die geen voorspeller is van toekomst en levensomstandigheden, maar die er wel altijd is, dan kunnen we onze weg vervolgen in het voetspoor van Jezus die zelf ook zijn leven niet zeker was maar toch zoveel betekende voor de mensheid. Ik wens u veel zin en geestkracht toe, een beetje ‘wind’ om te zeilen, veel blauwe lucht aan de hemel en onze kerken als veilige havens om even aan te leggen.

Een mooi ‘nieuw jaar’ gewenst!

 

Pastor Nellie Hamersma-Sluis

 

(Afbeeldingen: Waddenzee juli 2021)

 

 

Deel dit artikel