Patientia et prudentia

Jan Groen maakte in juni een pelgrimstocht per motor naar Santiago de Compostella. Een verslag van indrukken en ervaringen.

Omdat motorrijden op kleine wegen wel heel leuk en spannend is, maar ook bijzonder vermoeiend, koos ik ervoor (op de heenweg tenminste) grotere wegen te nemen. In de regel vertrok ik ’s morgens redelijk vroeg om vervolgens in de voormiddag te arriveren op de nieuwe bestemmingsplaats. Voordelen waren dat het dan meestal nog niet zo warm was en dat ik dan de plaats van overnachting nog kon bezichtigen.  Na zes dagen rijden bereikte ik Santiago de Compostella (2225 km).

 

De laatste decennia is de samenleving steeds individualistischer geworden. De voortschrijdende technologie heeft daar in sterke mate aan bijgedragen. De pelgrimspopulatie van Santiago is gewoon een onderdeel van onze huidige maatschappij. Smartphone , computers, navigatie, het zijn middelen die volop benut worden door de pelgrimreiziger. De behoefte om direct met anderen in contact te treden wordt afgeremd als je voortdurend contact kunt hebben met je dierbaren thuis. Ik heb het niet ervaren als teleurstellend, maar als een gegeven van deze tijd. Wel moet ik zeggen dat  -altijd als er bij mij behoefte was aan medemenselijk contact-  dat dat gewoon tot stand kwam, oppervlakkig of iets diepgaander. Elke keer verbaasde ik mij weer hoe zo’n gesprek heel vanzelfsprekend tot stand kwam.

 

Met name in Santiago zelf was contact leggen met anderen gemakkelijk. Velen verkeren daar blijkbaar toch in een soort van euforie, waardoor er grote behoefte is je gevoelens  te delen. Het gevoel, net als de anderen, het “heilige doel” bereikt te hebben geeft een impuls om die vreugde samen te vieren. Op het plein bij de kathedraal wordt voortdurend het feest van dankbaarheid en vitaliteit gevierd. De wandelende pelgrims, meestal vermoeid en ingetogen, de fietsers, meestal groepen jonge mensen, juichend, luidruchtig en super enthousiast met hun fiets boven het hoofd. Deze motorrijder moest op zondagmorgen om half zeven sneaky het lege plein op rijden om ook zijn begeerde foto als bewijsstuk te maken. De politie keek minzaam toe bij deze illegale actie.

 

Drie weken alleen op reis, op bedevaart. Opmerkelijk was dat ik me nooit eenzaam, depri of ongelukkig heb gevoeld. Ja, en het klopt… een Honda loopt altijd, en ja, ikzelf ben geduldig en voorzichtig geweest (geheel tegen mijn aard in!), maar al die tijd was ik er mij sterk van bewust dat ik beschermd en gestuurd werd door de Allerhoogste.

 

Jan Groen

 

 

Deel dit artikel