Pinksteren, net voorbij of juist begonnen?

 

Pinksteren.

Een handvol bange mensen

wordt aaneengesmeed tot Kerk,

een jonge Kerk met nieuwe ideeën

in een oud geworden mediterrane cultuur.

Speels en beweeglijk

vlamt de Kerk op

in alle grote havensteden

van het middellandse zeebekken.

Een nieuwe tijd is geboren.

Terugvallen in de oude plooi

is niet meer mogelijk.

“Vuur ben Ik komen brengen”,

zei Jezus de Messias

“en wat verlang Ik anders

dan dat het zou branden”.

 

God speelt met vuur

tot in de harten van de mensen.

Telkens opnieuw kijken mensen

mekaar in de ogen en lachen,

blij verrast om iets wat zij ook niet verstaan.

Mensen warmen zich aan elkaar

leven voor elkaar,

versmelten met elkaar:

een vuurwerk van geest en lichaam

waarbij de één noch de ander

ooit nog wordt zoals voorheen.

 

De pinkstervlam van God is een speels

en beweeglijk ding dat nooit loslaat.

Het beweegt tot liefhebben,

ook als het pijn doet,

zet een mens aan tot vergeving,

tot een telkens nieuw begin.

 

God legt zijn eigen vlam in ons hart.

Zijn aanwezigheid is

als een kriebel in ons binnenste

om ‘ja’ te zeggen,

om lief te hebben,

om met Hem te versmelten tot één bestaan.

 

(auteur onbekend)

Deel dit artikel