Het ging in de wereld, in ons land, in Den Haag en zelfs in onze Kerk het afgelopen jaar in feite over niet veel anders: over hoe de rekeningen betalen voor wonen en energie, voor bouwen en veiligheid, hoe de natuur, de economie en de bedrijven gaande te houden? Hoe begroten voor de toekomst? Om het Bijbels te zeggen: Ieder wordt geacht zijn steentje bij te dragen, dan zullen we er ook samen de vruchten van plukken.
U ziet ze hier: de stenen, de vruchten…
In een land als het onze, in een wereld als de onze, lijkt het steeds moeilijker om te overzien waarmee we kunnen de aarde goed kunnen doen en vruchten kunnen voortbrengen waar we van kunnen leven.
Met het oog op het evangelie van deze morgen – de steen die de bouwers afkeurden, is hoeksteen geworden – is Jezus natuurlijk mee bedoeld – is het misschien niet zo raar om te beseffen dat Jezus hier met een eenvoudig beeld- uit-de-bouw uitlegt dat ooit bouwlieden stenen in de groeve zochten. Sommige stenen werden bestemd om mee te bouwen; andere weggedaan, maar tussen dat afval bleek later een hoeksteen te liggen. De hoeksteen: de dragende steen op de hoek van het fundament. Die moest stevig zijn en de muren dragen, anders zouden die uit elkaar vallen. Dit zegt veel over onze wereld, onze Kerk van vandaag: Alles wat mensen afkeuren, alles wat lage verkoopcijfers of kijkcijfers heeft, wat vernietigende recensies krijgt, of weinig likes op Facebook ontvangt: daar kunnen juweeltjes tussen zitten. We kennen de verhalen: God koos Maria, dat jonge meisje uit het verre, onaanzienlijke Nazareth boven een koningsdochter. Maar ook St.-Franciscus en St.-Norbertus uit adellijke families leken totaal ongeschikt voor de Kerk. Het onaanzienlijke en niet voorziene blijkt vaak de basis voor iets nieuws, iets goeds– en we kennen voorbeelden van mensen van wie je weinig verwacht, die zich als afgekeurde stenen voelen… maar die in Gods ogen kostbaar zijn- voor God is IEDERE MENS, IEDER SCHEPSEL belangrijk: mensen, dieren, groen… Zoals je van appels en peren die niet in de winkel komen, omdat ze gevallen zijn en niet meer zo mooi, heerlijke appelmoes, jam en taart kunt maken….
De kerk van 2026 laat de tijd dat zij afgekeurd werd, achter zich. Is het niet juist nú een vruchtbare tijd… voor de wereld, voor de Kerk om met de handen uit de mouwen – op te starten?
We schrijven 2026 – startzondag 2026… Na deze droge zomer zijn er volop appels en peren, druiven en bessen… …de zon heeft hen goed gedaan… misschien wel omdat we dachten dat er niets van terechtkwam?
Dat zet ons aan het denken:
Is het niet dat – met het oog op het LOGO van onze Norbertusparochie, vanuit de Oorsprong, Bron van Leven, het zaad altijd ontkiemt tot een stronk waaraan ranken groeien en we vruchten kunnen plukken onder de bescherming van ontluikende bladeren? Onze 5 voormalige parochies zijn vanaf 1 januari 2014 verdergegaan als één nieuwe parochie onder de naam Heilige Norbertus. In dit logo herkennen we het kruisteken. Het leven van Jezus, gestorven aan het kruis, leert dat wij als Norbertusparochianen, samen mogen optrekken in verdriet en vreugde, waarbij ieder zijn steentje bijdraagt en ieder ook eigen vruchten plukt, immers… vruchten zullen er altijd zijn, méér en minder: we zijn grotere en kleinere gemeenschappen…
En het gaat niet om getallen, niet om stenen, niet om een wedstrijdje onder elkaar, maar om groei en om als vitale parochie in leven te blijven.
Daar bidden we om, dit jaar, waarin de stenen muren van onze kerkgebouwen onderwerp van gesprek zijn, waarin ook het zaad wordt gezaaid in kinderen en volwassenen die worden gedoopt, Eerste Communie en Vormsel ontvangen, vieren, rouwen en feesten met elkaar.
Vandaag STARTZONDAG. Alles komt bij elkaar.
Ik wens u een mooie viering toe.