Pastoraal woord
Er zijn, zo vlak voor Pasen, weinig woorden te vinden die precies de lading dekken van wat wij als Norbertusparochie de tijd doormaken…
En nu het Bisdom-bericht is gekomen van de vervroegde sluiting van de Sint Williborduskerk in Oude Pekela, voelen deze weken ernaartoe meer als ‘Stille Week’ dan als Paasgevoel van ‘opstaan en weer verder gaan’.
De verslagenheid is groot, de schrik, de teleurstelling, de boosheid, al wisten we al sinds het rapport van 2022 dat de prognose was dat de kerken van zowel Oude als Nieuwe Pekela zouden moeten sluiten –het leek nog ver van ons bed en wellicht nog uit te stellen met een herstel van de aardbevingsschade. In september – na veel werk door de gebouwencommissie én de bezorgdheid van het parochiebestuur eroverheen, leek sluiting onafwendbaar maar nu het zwart-op-wit op papier staat, is de pijn heftig en stekend. Hoe Pasen vieren? Hoe verder?
Velen van Oude Pekela en van al onze gemeenschappen, maakten al veel mee: ernstige ziektes, grote verliezen, soms afstand moeten doen van je bedrijf, een scheiding, géén kinderen of zorgen over ‘n kind overzee – en zoveel méér… en het is bijzonder…
Als de tijd eroverheen gaat, als dingen zich keren, als nieuwe kansen zich voordoen, als krachten terugkomen en je elkaar weer ontmoet, dan voel je de pijn nog wel, maar lijk je ook weer verder te kunnen….
Dat is de Paasgedachte die de komende week in de Goede Week-vieringen en tijdens de Paasdagen zal klinken: diepe rouw, ongeloof, het gevoel dat er onrecht geschiedt, maar ergens voelen dat je kunt opstaan en verder gaan.
We trekken met Jezus mee naar Pasen: vanaf 28, 29 maart – Palmpasen – met Jezus Jeruzalem in, de strijd in Hem van niet-begrepen-worden, we zijn erbij op het Laatste Avondmaal – Witte Donderdag – en trekken langs de kruiswegstaties en zijn Lijdensweg op Goede Vrijdag – lijfelijk en letterlijk in verschillende kerken – om tenslotte in Veendam op 4 april de Paaswake te vieren – waar we vanuit het donker licht ontsteken, waarin het water Heilig Water wordt, wijwater, doopwater, waarin nieuwe mensen toetreden tot de Kerk en we de Eucharistie ervaren als verbondenheid binnen Gods Kerk en met Jezus die bij ons komt wonen. Op Paaszondag luiden de klokken weer uitbundig – om tenslotte op Tweede Paasdag te voelen dat Gods Kerk kleiner wordt, kwetsbaarder, maar dat wij, wij léven en staan op – weliswaar met moeite – maar we doen het. Met pijn in het hart maar niet zonder hoop wens ik u: ZALIG PASEN!
Pastor Nellie Hamersma-Sluis